เมื่อวานซืนตั้งใจว่าจะอัพภาค 4 ต่อเลย หลังจากเขียนเมล์ถึงเพื่อนเสร็จก็มัวแต่มานั่งแก้ธีม

กว่าจะได้ดั่งใจก็ล่อไปซะดึก (ธีมนี้มีชื่อว่า ชะแว้บ แอบส่องชาวบ้าน 55+ ) 

เลยไม่ได้อัพ มาอัพวันนี้แทนซะงั้น เลทไปสองวันไม่ว่ากันน้า เอาล่ะมาเข้าเรื่องกันดีกว่า

ด้วยว่าเรื่องที่เราแอบไปก่อนสองวันเป็นความลับที่ไม่ได้แจ้งทั้งผู้กำกับ(อาเซซัง นายที่สาขาไทย)  

ทั้งญี่ปุ่นคนอื่นๆ เช้าวันที่ 12 เราเลยแต่งตัวด้วยชุดยูนิฟอร์มทำเหมือนว่าเพิ่งมาจากไทย

และตรียมพร้อมเข้าประชุม  ถ้าใครไม่เคยเห็นเราใส่ชุดฟอร์มก็แบบนี้แหละ  

 *เด็กต่ำว่า 5 ขวบอาจแยกเพศเราไม่ออก ผู้ปกครองโปรดให้คำแนะนำ  

หลังจากนั้นก็เช็คเอ้าท์นั่งรถไฟใต้ดินไปสนามบิน  หลังจากมาอยู่ 2 วัน

วันนี้เลยเชี่ยวแล้วไม่ต้องถามใครก็ไปถูก 55+  ไปถึงสนามบินตอน 8 โมงตรงพอดี

แต่รถไฟที่นั่งไป มันถึงแค่ อาคารโดยสารภายในประเทศ เราขี้เกียจลากกระเป๋าไปหานาย

ที่อาคาร นานาชาติ เลยโทรหานาย บอกว่าเครื่องถึงก่อนกำหนด 30 นาที เลยมารอ

ที่อาคารโดยสารภายในประเทศ ดูเหมือนว่านายท่านจะเชื่อด้วยนะ ส้าธุ อย่าได้ความแตกเลย

ข้าพเจ้าขี้เกียจนั่งฟังท่านผู้กำกับสวด แล้วนายท่านก็นั่งรถมาหาเราที่อาคารบินภายใน  

เที่ยวบินที่จองไว้ไปคาโกชิมา คือ 10.40 เหลือเวลาสองชั่วโมงกว่าๆ

ก็เลยมาซักซ้อมเรื่องที่จะพูดในที่ประชุมก็โอเค ทุกอย่างทำได้ดี ทั้งส่วนที่แปลรายงานของดาซัง

แล้วก็รีพอร์ท รีเควสไอเทมของตัวเอง จากนั้นไปรอเช็คอินเพื่อบินต่อไปคาโกชิมา

จากฟุค ไปคาโกชิมา ใช้เวลาประมาณ 30 นาที อารมณ์นั่งเครื่องบินภายในประเทศญี่ปุ่น

ไม่ต่างจากนั่งรถไฟใต้ดินเท่าไหร่เลย ของเสิร์ฟมีเพียงแค่ลูกอมเท่านั้น พอไปถึงคาโกชิมา

ปรากฏว่าสาขาอื่นๆ มาถึงกันก่อนแล้วเลยเข้าไปทักทายแล้วก็เดินไปขึ้นรถทัวร์ที่บริษัทจองไว้

เดินทางไปโรงแรม    คาโกชิมา อยู่ส่วนล่างสุดของเกาะคิวชู ทิวทัศน์ก็คล้ายๆ ภาคใต้บ้านเรา

มีภูเขามีทะเล ผู้คนแถวนั้นทำอาชีพกสิกรรม ดูแล้วก็ชวนให้คิดถึงบ้านดี ใช้เวลานั่งรถประมาณ 45 นาที

ก็ไปถึงโรงแรม อย่างแรกที่ทำคือ กินข้าวกล่อง 55+ แบบว่ากองทัพต้องเดินด้วยท้องไง

ก็เลยกินข้าวกันตั้งแต่ 11 โมง เสร็จแล้วก็เริ่มประชุมกันเลย  สาขาอื่น มีแต่ระดับคนใหญ่คนโต

ผู้จัดการเป็นคนพรีเซนต์ผลงาน ส่วนสาขาไทย มีกัน 3 คนก็ช่วยกันทำมาหากินทั้งสามคน

ของดาซังก็ง่ายสิ พูดเป็นภาษาไทย แล้วให้เราแปล เราก็ตื่นเต้นไปนิด แปลตัวเลขผิดๆ ถูกๆ   

ส่วนของตัวเองดีขึ้นมาหน่อยเพราะเป็นคนรวบรวมข้อมูลเอง จึงจำรายละเอียดต่างๆ ได้

ขอโทษนะคะท่านผู้กำกับ เดี๋ยวปีหน้าจะพยายามใหม่ค่ะ  ประชุมเสร็จราวๆ 6 โมงเย็น

ก็แยกย้ายกันเข้าห้องพักก่อนจะรวมพลกันอีกทีตอน 6 โมง 50 เพื่อไปดินเนอร์กัน  

ดินเนอร์ค่ำนี้คือชาบูชาบูร้านฟุคุ (ความสุข) ห่างจากโรงแรมด้วยการเดินเท้าประมาณ 3 นาที

ที่นั่งใช้วิธีจับสลาก เราจับได้ F4 เพื่อนร่วมโต๊ะ มีคนแก่ 1คน คนหนุ่มอีก 2 คน

เราไม่รู้จักใครเลยนอกจาก Makino san ซึ่งสนิทกันตั้งแต่ไปคราวก่อนแล้ว

Makino san คุณพ่อมือใหม่

น้องจ๋อม ลูกสาว Makino san ที่เพิ่งคลอดได้ไม่ถึงเดือน ชื่อภาษาญี่ปุ่นของน้องคือ

Shizuku ซึ่งแปลเป็นไทยได้ว่าจ๋อม เราเลยเรียกน้องจ๋อมซะงั้น ง่ายดี 

(คนที่นั่งข้างๆ ตกลงชื่ออะไรยังไม่รู้เลย 555 เค้าขอแลกที่นั่ง เราก็โอเค แลกก็ได้

ไม่ซีเรียส เราเลยได้ไปนั่งข้างๆ สองสาวจากKagoshima)  

คนข้างหน้า Kagihara san  คุณแม่ลูกสาวอายุ 10 ขวบ แต่คุณแม่ยังเปรี้ยวอยู่เลย

อีกคน Okawa san อายุเท่ากันกับเรา  

ช่วงเวลาแห่งความอร่อย  55+ ตอนนี้อยู่ในช่วงไดเอท สิ่งที่กินได้มีเพียงแค่เห็ดเข็มทอง

กับอูด้ง เท่านั้น ก็โอเค อร่อยดี  งานนี้ไม่ได้แตะหมู เพราะเห็นว่ามีมันเยอะเกิน  

แล้วหมูกับผัก ถูกคุณผู้ชายทั้งสาม รับประทานซะเกลี้ยงเลย แค่นั้นยังไม่พอ

ยังมีการขอจากโต๊ะข้างๆ อีกแน่ะ 55+เราก็ใช่ย่อย ด้วยว่ากินแต่เห็นเข็มทอง

ก็เลยขอรับบริจาคเห็ดเข็มทองจากโต๊ะต่างๆ มาเหมือนกัน  

ตอนทานข้าวอยู่ Kagihara san  ก็ชวนว่าจะไปต่อคาราโอเกะกันมั้ย

เราก็ปฏิเสธไปด้วยว่าร้องเพลงไม่เป็น และเสียงห่วยมากๆ  แต่พอเดินกลับถึงโรงแรม

ท่านแม่กับโคยาโนะซังก็เข้ามาชวนว่าไปต่อเกะกันมั้ย เราก็ โอเคค่ะ ไปก็ไป

แต่ร้องเพลงไม่เป็นนะ ท่านแม่ก็บอกไม่เป็นไร แม่ก็ร้องไม่เป็นเหมือนกัน เราเลยโอเค

ยกกันไป เกือบทั้งก๊วน ยกเว้น ท่านผู้สูงอายุทั้งหลาย ก็อย่างที่บอกว่าเราร้องเพลงไม่เป็น

เลยเป็นฝ่ายรีเควส  ตอนเรียน เอ 3 อยู่ ได้เห็นเนื้อเพลง ฮิซาเมะ

แล้วก็เห็นปูจังกับอาจารย์พูดถึงเพลงนี้ เราก็อยากฟัง เลยรีเควสให้ท่านผู้กำกับร้องให้ฟัง

ก็โอเค ความหมายเศร้าได้ใจจริงๆ 55+ ประหนึ่งว่าเพิ่งอกหักมา แต่ป่าวหรอก

ตอนนี้เรากำลังแฮปปี้อยู่ต่างหากล่ะ แล้วก็เวียนให้คนอื่นๆ ร้องบ้าง ส่วนเราก็เอาแต่รีเควส 

พอรีเควส Hana ของ Smap หนุ่มๆ 5 คนก็ออกไปร้องช่วยกัน สลับกันทีละท่อน 

มีการขอให้ช่วยร้อง  มีการเดินมาจับมือยังกะเป็น Smap จริงๆ แน่ะ 55+ 

Smap ทั้ง 5 ใครเป็นใคร เดาไม่ออกหรอก 55+

ส่วนนี้ Sugi san กับ Makino sanกำลังร้องเพลง Garasuno Shonen

ของพี่อ้วนพี่ผอม (Kinki kids)แน่นอนว่าเรารีเควส 555+

พี่อ้วนเดินเข้ามาจับมือทักทายแฟนเพลง 55+

แล้วก็นี่ท่านแม่กับอิชิอิซัง ร้องเพลง Hana ของ Orange rage ซึ่งเราเป็นคนรีเควสอีกเหมือนกัน 55+

แล้วก็เวียนไมค์ไปเรื่อยๆ คนเสียงดีอย่างเราได้แต่ร้องคลอตามเค้าแบบไม่เอาไมค์ 

(ไม่เอาไมค์ แต่เอาถ่านนะเฟ้ย 55+)  ประมาณสี่ทุ่มก็ออกมาจากเกะ แล้วก็แยกย้ายกันไปนอน 

กำหนดการณ์วันรุ่งขึ้นคือไปเที่ยวเขาใหญ่ญี่ปุ่น 55+ ก็ชื่อญี่ปุ่นจำไม่ได้

เพื่อให้เข้าใจง่ายขอเรียกเขาใหญ่ละกัน  ตอนเช้านัดทานข้าวเช้าตอน 6 โมง

ท่านผู้กำกับก็ถามว่าจะเอาไง เราก็บอก งั้นไม่กินดีกว่าขี้เกียจตื่นเช้า  

และก็เหมือนเราจะตัดสินใจถูกแบบผิดๆ ที่ไม่กินข้าว เพราะตอนกลางคืน หาพาสสปอร์ต

กับ ตั๋วขากลับไทยไม่เจอ กังวลจนนอนแทบไม่หลับ รู้ว่าเราเก็บไว้ดีแล้ว แต่ว่า เราเก็บไว้ไหนล่ะ

พยายามนึก พยายามค้น ไปเคาะประตู้ค้นกระเป๋าเก็บของร่วมกันที่ห้องดาซังสองรอบก็ยังหาไม่เจอ

แต่แล้ว เวลาเกือบสว่างก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีอีกที่หนึ่งที่ยังไม่ได้หา พาสสปอร์ตกับตั๋วเราก็เก็บไว้ในแฟ้ม

ซึ่งเก็บข้อมูลการเที่ยวฮาคาตะกับดะไซฟุไว้ แล้วก็กลัวนายเห็นเอกสารพวกนั้น เลยซ่อนซะอย่างดี

สุดท้ายซ่อนดีเกินไปจนตัวเองเกือบลืม 55+  รุ่งขึ้นตื่นมาลากกระเป๋าไปรวมพลที่ข้างล่าง

ทุกคนเห็นท่าทางของเราไม่ค่อยดี ท่านแม่ กับโคยาโนะซัง ก็เดินเข้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้น

เราก็บอกว่า พาสสปอร์ตกับตั๋วเครื่องบินหาไม่เจอ เมื่อคืนเลยนอนไม่หลับ

แต่มันอาจจะอยู่ในกระเป๋าที่ห้องดาซังก็ได้ ขอค้นดูก่อน แล้วก็บอกให้ทุกคนไปขึ้นรถได้เลยไม่ต้องห่วง

(จริงๆ ในกระเป๋าใบนั้นมีของที่ชอปมา 2 วันอัดไว้เต็มเลย ถ้าเค้าเห็นของพวกนั้นกลัวว่าจะสงสัยได้

เลยไม่อยากเทกระเป๋าต่อหน้าเค้าสักเท่าไหร่) แล้วพอดาซังลากกระเป๋าใบนั้นลงมาเราก็รีบเปิดกุญแจล็อค

ค้นหาในบรรดาแพคชุดยูนิฟอร์ม 9 ตัวทันที และมันก็อยู่ในนั้นจริงๆ ด้วย สรรค์โปรด ขอบคุณพระเจ้าค่ะ 

(แฟ้มเอกสารกับห่อชุดยูนิฟอร์มขนาดเท่ากันเดี๊ยะเลย ถึงว่าหาตอนแรกถึงไม่เจอ)  

แล้วก็ลากกระเป๋าด้วยความสบายใจไปขึ้นรถเพื่อจะต่อเครื่องบินไปที่เกาะ Yakushima 

เที่ยวบินที่จองไว้คือประมาณ 8.30 ใช้เวลาเดินทาง ราวๆ 30 นาทีก็ถึง Yakushima

แล้วก็ขึ้นรถทัวร์อีกคันเดินทางเที่ยวเขาใหญ่กัน

กับยามะจังสุดน่ารัก ที่อาคารผู้โดยสารก่อนขึ้นเครื่อง   

ข้างล่างคือ คาโกชิมา ต้นไม้เยอะมากๆ

ท้องฟ้าของ Yakushima

ลงจากเครื่องแล้วก็แอบถ่ายลูกชาวบ้าน 55+

 เขาใหญ่ที่ญี่ปุ่น ใหญ่และก็สูงมากจริงๆ นะ   

ขนาดในป่าในเขายังทำไว้ซะอย่างดีโดยไม่ทำลายธรรมชาติเลย สุดยอดจริงๆ

อยากได้อันนี้ไปไว้ที่บ้านสวนที่ชุมพรอะ

อันนี้เอาไปไว้ที่ทางขึ้นภูกระดึงคงเหมาะ 55+

ป่าเขาลำเนาไพรชุ่มชื้นมากๆ

เสนอหน้าจริงๆ เรา 555+

ต้นไม้แฝดที่เกิดมากจากต้นตอเดียวกัน

ท่านประธาน หนุ่มฟ้อหล่อเฟี้ยว อายุ 38 วันที่ 1 เดือนหน้าก็จะ 39 แล้ว

มีเรื่องจะเม้าท์ให้ฟัง เราคิดว่า เราโดนเจ้าป่าญี่ปุ่นสั่งสอนซะแล้วสิ

งานนี้ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ หลังจากลงรถ เราก็เดินชมโน่นชมนี่ไปเรื่อยๆ

ไม่มีอาการผิดปกติใดๆ ร่าเริงแจ่มใส ถ่ายรูปคนโน้นทีคนนี้ทีไปเรื่อยๆ  

แรกๆ เรายังลัลล้าอยู่ดีๆ

แล้วก็มาถึงสนพันปีต้นนี้ หนุ่มคนนี้เค้าชื่อ Sugiki （杉木）และ Sugi （杉）

ที่แปลว่าต้นสนกับชื่อเค้ามันก็คันจิตัวเดียวกัน เราเลยแซวว่า นี่เป็นบรรพบุรุษของคุณใช่มั้ย

หลังจากนั้นไม่นาน เราก็เริ่มรู้สึกแย่ คลื่นใส้ ท้องใส้ปั่นป่วน อยากอาเจียน พะอืดพะอมสุดๆ

แต่ถ้าคิดในหลักวิทยาศาสตร์คือเมื่อเช้าเราไม่ได้กินอะไร แล้วมานั่งรถซึ่งขับวนไปตามเขา

ถนนหนทาง ก็คดเคี้ยวสุดๆ อาการอย่างนี้ก็อาจเกิดขึ้นได้เหมือนกัน แต่ปกติ

ถ้าจะเกิดมันจะเกิดตอนที่เรานั่งอยู่ในรถ ไม่ใช่ตอนที่เดินอยู่ในป่าอย่างนี้ งานนี้ก็ฟังหูไว้หูละกัน   

 พอได้มาดื่มน้ำล้างหน้าที่นี้แล้วอาการก็เริ่มดีขึ้นตามลำดับ   

Lady first จริงๆ 55+

ส่วนเราชอบประกบคนใหญ่คนโต เวลาอยากได้อะไรก็จะได้อ้อนขอเอาง่ายๆ 55+

สะพานแขวน มั่นคงมากๆ พยามยามกระโดดให้มันแกว่งแล้ว แต่ยังไม่ยอมแกว่งเลย

อันนี้คือสน 3000 ปี โคนต้น ขนาด 10คนโอบ

แล้วก็ในป่าลึกเห็นว่ามีอีกต้นหนึ่ง 7000 ปี ขนาด 15 คนโอบ

พวกเราอยากรู้ว่า 15 คนโอบมันจะใหญ่ขนาดใหญ่เลยลองทำท่ากันดู

คนนั่งตรงกลางคือท่านประธานบริษัท 55+

ส่วนคนนี้คือท่านที่ปรึกษาของบริษัท

แม่น้ำอะไรไม่รู้อยู่ระหว่างทางผ่าน น้ำใส น่าเล่นมากๆ

 มื้อกลางวันของวันนี้ ปลาบิน บินได้10เมตรแน่ะ อร่อยมากๆ  เลยล่ะ  

แล้วก็เดินทางไปถึงจุดชมวิวอีกแห่งหนึ่ง นั่นคือคือน้ำตก Senpiro 

เก๋กับดาช่วยกัน Present เต็มที่ 55+

 ทางขึ้นสู่จุดชมวิว สร้างไว้ดีมากๆ ถ่ายจากจุดชมวิว ไกลมากๆ ยังมองเห็นแสดงว่ามันสูงมากจริงๆ 

หวังว่าคงดูออกนะว่าข้างหลังนั้นคือน้ำตก 55+

อันนี้ต้องชมคนถ่าย ถ่ายแบบนี้สิถึงจะได้แบคกราวน์ด้วย 55+

มาดูน้ำตกใกล้ๆ

คนนี้แหละท่านผู้กำกับของเรา

สี่คนใหญ่คนโต หลังสุดคือท่านประธาน แล้วข้างหน้าจากซ้ายไปขวาคือ Itakura san

 ดูแลสาขา Nagoya ตรงกลางคือท่านผู้กำกับและขวาสุดคือ Yanai san  ดูแลKagoshima 

 ป้ายชื่อน้ำตก OKO กับความสูง 88 เมตร   

แม้จะยืนอยู่ไกลๆ ละอองน้ำยังกระเด็นมาถึงเลยอะ

ถ่ายกับสองสาวเจ้าบ้านครั้งนี้

สาบานได้ว่ามันคือถนนในป่าในเขาจริงๆ แต่ทำออกมาได้ดีสุดๆ อะ

อยากยกถนนนี้ไปไว้ทางไปชุมพรที่ข้ามเขาหลายสิบลูกบ้างจัง 

เค้าจะถ่ายรูปคู่ แต่เราแอบไปแจม ด้วยซะงั้น 55+

กับโคยาโนะซัง ที่คอยดูแลในทริปนี้

สวยแบบไทย กับสวยแบบญี่ปุ่น คุณชอบสวยแบบไหน 55+

แล้วจุดเที่ยวสุดท้ายของวันนี้คือ บ่อน้ำพุร้อนกลางแจ้ง ขออภัย มิสามารถ่ายรูปมาให้ชมกันได้  

ถ่ายมาได้แค่นี้แหละ โทรี ทางเดินผ่านแค่นั้นเอง 55+

แล้วก็เดินทางเข้าสู่ Yakushima Iwasaki Hotel

โรงแรมนี้หรูมากข้างในมีต้นไม้จำลองสูงสิบกว่าเมตร แล้วก็ อะไรหลายๆ อย่างให้ได้ตื่นตาตื่นใจอีก

และ เราได้ไปแช่ออนเซ็นที่นี่ด้วยแหละ น้ำอุ่นสบายสุดๆ

เดี๋ยวมาเล่าต่อในพาร์ทหน้านะจ๊ะ จะพยายามให้จบภายในอีก2 พาร์ท อย่าเพิ่งเบื่อกันก่อนล่ะ

สวนของโรงแรมสวยและกว้างมากๆ  อันนี้คือน้ำตกจำลอง

ดินเนอร์และเที่ยววันที่ 2 เดี๋ยวมาต่อในพาร์ทหน้า

คิดถึงทุกคนนะจ๊ะจุ๊บๆ แล้วเจอกันในฝันจ้า 55+

edit @ 26 Oct 2007 19:27:06 by zakuya